Test

Określenie intensywności wysiłku, a tym samym stref energetycznych, jest podstawowe dla efektywnego treningu. Często dostaję pytania na ten temat. W kilku krótkich artykułach przedstawię zatem proste metody określania intensywności. Jako pierwszą przedstawiam i tym samym sugeruję do stosowania na każdym treningu, skalę Borga. Jest to metoda nieinwazyjna, nie wymagająca żadnego sprzętu. Stosowanie jej podnosi świadomość zawodnika, zrozumienie treningu, własnego ciała i umysłu. Zdecydowanie ułatwia porozumienie trener-zawodnik. To dodatkowa korzyść. Dla mnie najważniejsza były intensywności 6 i 7, czasem nawet 8. Strefa ta rozdziela wysiłek typowo tlenowy od beztlenowego, stanowiąc obszar przemian mieszanych. Weryfikacja pomiarem laktatu we krwi wielokrotnie potwierdzała prawidłowość odczuć zawodników. Wartości mierzonego laktatu wynosiły ok. 4 mmol. Sugeruję aby zawodnik oznaczał w skali Borga co najmniej zadanie główne na każdym treningu. Po kilkunastu, najpóźniej kilkudziesięciu razach, zgodność odczuć zawodnika z wynikiem wynikającym z analizy krwi staje się bardzo duża.
Na rys przedstawiam skalę od 1 do 10. Często można spotkać od 1 do 20. Oparta jest na podobnych zasadach.

W następnej części wyznaczymy strefy intensywności w oparciu o rekord życiowy na 200 m
Zapraszam też do zapoznania się z krótkim artykułem „Strefy energetyczne – wprowadzenie” w przystępny, mam nadzieję, sposób wyjaśniający co to są strefy energetyczne/intensywności ( czytaj…)

Kolejny art dotyczy wyznaczania stref energetycznych w oparciu o rekord życiowy na 200 ( kliknij…)

Mariusz Wędrychowicz

Wypowiedz się:

O autorze

Powiązane wpisy

Shares
Share This