Wyznaczanie intensywności treningowych cz II

swimming

Przedstawiam kolejny artykuł cyklu o wyznaczaniu intensywności treningowych.
Wiarygodną i zarazem bardzo prostą metodą określania stref energetycznych w jakich wysiłek się odbywa, jest wykorzystanie, jako podstawy obliczeń, rekordu życiowego na 200 metrów. Można, w celu podniesienia precyzji, wykorzystać najlepszy wynik osiągnięty w najbliższym czasie poprzedzającym moment obliczeń. Na przykład po wakacyjnej przerwie lepiej zrobić sprawdzian, niż brać pod uwagę „życiówkę” ze szczytu formy.

Rekord życiowy (PB) na 200:
– PB/2 + 20 sek: A1
– PB/2+15-20 sek: A2
– PB200/2+10-15 sek: A3
– PB200/2+7-10 sek: AT
– PB200/2 + <7 strefa anaerobowa ( High Performance Endurance)

Przykład:
najlepszy wynik zawodnika na 200 m – 2:08,00
Wyliczamy dla tego zawodnika strefę A1 ( aerobową reneneracyjną)- 2:08/2=1:04
Dodajemy wg powyższego wzoru 20 sekund i otrzymujemy 1:24 na 100 m. A więc prędkość A1 dla tego zawodnika wynosi 1:24.
Analogicznie:
A2 – 2:08/2 ( 1:04) + 15-20 sek= 1:19-24
A3 – 2:08/2 ( 1:04) + 10-15 sek= 1:14-19
AT – 2:08/2 ( 1:04) + 7-10 sek= 1:11-14
AN – 2:08/2 ( 1:04) + <7 sek= szybciej niż 1:11

Dla stylu klasycznego sugeruję brać górne wartości, wolniejsze czasy z wyliczonych widełek. Od czasu do czasu warto zweryfikować prawidłowość wyliczeń pomiarem laktatu. Z mojej praktyki wynika, że wyliczenia dają precyzyjne wyniki. Najważniejsza strefa, AT, wyliczona teoretycznie, wg powyższego wzoru, w wyniku pomiaru mleczanów we krwi dawała ok. 4 mmol.

Przedstawioną metodę można znaleźć m.in. w Championship Swim Training, kultowej pracy Billa Sweetenhama i Johna Atkinson.Wkróce następny art cyklu, następna metoda.

Wskazówki jak określić strefy intensywności wykorzystując skalę Borga znajdziecie w poprzednim artykule, tutaj… 
Kilka zdań wprowadzenia w zagadnienie stref energetycznych znajdziesz tutaj…

Mariusz Wędrychowicz

Wypowiedz się:

KlubbenFit

O autorze

Powiązane wpisy

Shares
Share This