human

Kolejna metoda wyznaczania intensywności treningowych, a tym samym stref energetycznych, jaką w treningu stosuję, jest oparta na znajomości tętna maksymalnego zawodnika.  Jak takie tętno znaleźć, jak wyznaczyć?
Spotkać można szereg testów, które wyznaczeniu tętna maksymalnego mają służyć. Sądzę jednak, że możemy oprzeć się po prostu na pomiarach tętna podczas wykonywania zadań treningowych o intensywności maksymalnej. Wysiłek musi trwać powyżej 2,3 minut, żeby organizm zdążył zareagować wzrostem tętna. W praktyce, za maksymalne, uznaję najwyższe tętno jakie w danym okresie treningowym udało się zanotować. Najczęściej jest to około 210-220 uderzeń na minutę. U dzieci i młodzieży, w wieku 12-20 lat. Ale zanotować można znaczne odchylenia od tej reguły. U mastersów dość często sprawdza się schemat 220 minus wiek. Ale równie często się to nie sprawdza;)
A więc mierzmy tętno po każdym zadaniu, niech stanie się to nawykiem, a najwyższe zanotowane, uznajemy za maksymalne. Proste!
Jeśli znamy już tętno maksymalne, wyznaczamy intensywności treningowe w oparciu o schemat:

A1-strefa aerobowa 1: HR 70-50 BBM (uderzeń poniżej maksymalnego)
A2 – strefa aerobowa 2: HR 50-40 BBM
A3 – strefa aerobowa 3: HR 40-30 BBM
AT – próg przemian beztlenowych, anaerobic  treshold: HR 30-20 BBM
CS – critical speed: HR 20-10 BBM
MVO2 – maksymalna pojemność tlenowa: HR 10-0 BBM 

Powyższa reguła znakomicie sprawdza się u zawodników wyczynowych w wieku 12-25 lat. Starsi zawodnicy powinni weryfikować ją innymi metodami.

Zajrzyjcie do poprzednich artykułów dotyczących wyznaczaniu stref energetycznych i tempa pływania:
– Strefy energetyczne – wprowadzenie
– Określanie intensywności wysiłku, cz I ( skala Borga)
– Wyznaczanie intensywności treningowych ( w oparciu o życiówkę na 200 )
– Wyznaczanie tempa pływania, T 40

Powodzenia w treningu!
Mariusz Wędrychowicz

Wypowiedz się:

O autorze

Powiązane wpisy

Shares
Share This